آموزش و مهارت‌های پزشکی

شنوایی‌سنجی چیست؟ انواع تست شنوایی، ادیوگرام و درجات کم‌شنوایی

شنوایی‌سنجی و تفسیر تست ادیومتری و ادیوگرام

شنوایی‌سنجی یا ادیومتری چیست؟

شنوایی‌سنجی یا ادیومتری مجموعه‌ای از آزمون‌ها برای بررسی توانایی شنیدن صداها، تشخیص گفتار و ارزیابی عملکرد بخش‌های مختلف سیستم شنوایی است. این ارزیابی می‌تواند وجود کم‌شنوایی، شدت آن و در بسیاری از موارد نوع احتمالی اختلال را مشخص کند.

در شنوایی‌سنجی تن خالص، کمترین شدت صدایی که فرد در فرکانس‌های مختلف می‌شنود اندازه‌گیری می‌شود. نتیجه این آزمون به شکل نموداری به نام ادیوگرام نمایش داده می‌شود. ادیوگرام هر گوش را جداگانه بررسی می‌کند و اطلاعات مهمی درباره آستانه‌های شنوایی هوایی و استخوانی ارائه می‌دهد.

شنوایی‌سنجی معمولاً توسط شنوایی‌شناس انجام می‌شود و متخصص گوش، حلق و بینی می‌تواند نتیجه آن را همراه با معاینه گوش و سایر بررسی‌ها تفسیر کند. انتخاب تست به سن، علائم، همکاری فرد و هدف ارزیابی بستگی دارد.

چه کسانی به تست شنوایی نیاز دارند؟

شنوایی‌سنجی ممکن است در شرایط زیر توصیه شود:

  • احساس کاهش شنوایی در یک یا هر دو گوش
  • دشواری در فهم مکالمه
  • مشکل شنیدن در محیط‌های شلوغ
  • نیاز مکرر به تکرار صحبت دیگران
  • بلندکردن صدای تلویزیون یا تلفن
  • وزوز گوش
  • احساس پری یا گرفتگی گوش
  • سابقه عفونت مکرر گوش
  • تماس طولانی با صدای بلند
  • مصرف داروهای آسیب‌رسان به شنوایی
  • سرگیجه یا اختلال تعادل
  • سابقه خانوادگی کم‌شنوایی
  • تأخیر گفتار و زبان کودک
  • پایش شنوایی پس از درمان یا جراحی
  • ارزیابی پیش از تهیه سمعک

بررسی شنوایی بخشی از ارزیابی‌های بالینی تخصصی است و می‌تواند در کنار سایر دوره‌های پزشکی عمومی برای پزشکان اهمیت داشته باشد.

شنوایی‌سنجی چگونه انجام می‌شود؟

پیش از شروع تست، متخصص درباره علائم، زمان شروع مشکل، بیماری‌های قبلی، داروها، سابقه خانوادگی و میزان مواجهه با صدای بلند سؤال می‌کند. سپس مجرای گوش و پرده صماخ ممکن است با اتوسکوپ بررسی شوند.

در شنوایی‌سنجی تن خالص، فرد معمولاً داخل اتاقک آکوستیک می‌نشیند و هدفون یا گوشی مخصوص روی گوش او قرار می‌گیرد. صداهایی با فرکانس و شدت متفاوت پخش می‌شوند و فرد باید هر زمان صدا را شنید، دکمه‌ای را فشار دهد یا پاسخ مشخصی ارائه کند.

هدف، پیداکردن ضعیف‌ترین صدایی است که فرد در هر فرکانس می‌تواند بشنود. این عدد برحسب دسی‌بل سطح شنوایی یا dB HL ثبت می‌شود.

فرکانس و شدت صدا چه معنایی دارند؟

در شنوایی‌سنجی دو ویژگی اصلی صدا بررسی می‌شوند:

  • فرکانس: زیر یا بم‌بودن صدا را نشان می‌دهد و با هرتز اندازه‌گیری می‌شود.
  • شدت: بلندی صدا را نشان می‌دهد و در ادیومتری با دسی‌بل ثبت می‌شود.

فرکانس‌های پایین با صداهای بم و فرکانس‌های بالا با صداهای زیر ارتباط دارند. ممکن است فرد بعضی فرکانس‌ها را طبیعی بشنود، اما در فرکانس‌های دیگر دچار کم‌شنوایی باشد.

برای مثال، کم‌شنوایی ناشی از افزایش سن یا مواجهه مزمن با صدا اغلب ابتدا فرکانس‌های بالاتر را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در این وضعیت ممکن است فرد صدا را بشنود، اما تشخیص بعضی حروف و فهم واضح کلمات برایش دشوار باشد.

ادیوگرام چیست؟

ادیوگرام نموداری است که آستانه شنوایی هر گوش را در فرکانس‌های مختلف نشان می‌دهد. محور افقی فرکانس صدا و محور عمودی شدت موردنیاز برای شنیدن آن را نمایش می‌دهد.

در بیشتر ادیوگرام‌ها:

  • گوش راست با علامت دایره قرمز مشخص می‌شود
  • گوش چپ با علامت ضربدر آبی نمایش داده می‌شود
  • علامت‌های جداگانه‌ای برای هدایت استخوانی وجود دارند
  • هرچه علامت‌ها پایین‌تر باشند، شدت بیشتری برای شنیدن لازم بوده است

قرارگرفتن آستانه‌ها در قسمت‌های پایین‌تر نمودار معمولاً نشان‌دهنده کاهش بیشتر شنوایی است. بااین‌حال، ادیوگرام باید همراه با شرح حال، معاینه گوش و سایر تست‌ها تفسیر شود.

درجات کم‌شنوایی در ادیوگرام

طبقه‌بندی شدت کم‌شنوایی ممکن است براساس استاندارد مورد استفاده، سن بیمار و میانگین فرکانس‌های محاسبه‌شده کمی متفاوت باشد. در یکی از تقسیم‌بندی‌های رایج بزرگسالان، نتایج تقریباً به شکل زیر بیان می‌شوند:

  • شنوایی طبیعی یا نزدیک به طبیعی: تا حدود ۲۵ دسی‌بل
  • کم‌شنوایی خفیف: حدود ۲۶ تا ۴۰ دسی‌بل
  • کم‌شنوایی متوسط: حدود ۴۱ تا ۵۵ دسی‌بل
  • کم‌شنوایی متوسط تا شدید: حدود ۵۶ تا ۷۰ دسی‌بل
  • کم‌شنوایی شدید: حدود ۷۱ تا ۹۰ دسی‌بل
  • کم‌شنوایی عمیق: بیشتر از ۹۰ دسی‌بل

در کودکان معمولاً آستانه‌های سخت‌گیرانه‌تری در نظر گرفته می‌شوند؛ زیرا حتی کاهش شنوایی خفیف ممکن است بر رشد گفتار، زبان و یادگیری اثر بگذارد.

شدت کم‌شنوایی تنها عامل تعیین‌کننده توانایی فرد در برقراری ارتباط نیست. وضوح گفتار، نوع کم‌شنوایی، یک‌طرفه یا دوطرفه‌بودن و شرایط محیط نیز اهمیت دارند.

انواع کم‌شنوایی

کم‌شنوایی از نظر محل درگیری به سه گروه اصلی تقسیم می‌شود:

  1. کم‌شنوایی انتقالی
  2. کم‌شنوایی حسی‌عصبی
  3. کم‌شنوایی مختلط

تشخیص نوع کم‌شنوایی به مقایسه آستانه‌های هدایت هوایی و استخوانی، نتایج تیمپانومتری، تست گفتار و سایر ارزیابی‌ها نیاز دارد.

کم‌شنوایی انتقالی

کم‌شنوایی انتقالی زمانی ایجاد می‌شود که انتقال صدا از گوش خارجی یا گوش میانی به گوش داخلی با مشکل مواجه باشد.

علت‌های احتمالی عبارت‌اند از:

  • تجمع جرم گوش
  • وجود جسم خارجی
  • سوراخ‌شدن پرده گوش
  • تجمع مایع در گوش میانی
  • التهاب گوش میانی
  • اختلال عملکرد شیپور استاش
  • آسیب استخوانچه‌های گوش
  • اتواسکلروز
  • بعضی ناهنجاری‌های مادرزادی

در این نوع کم‌شنوایی، هدایت استخوانی ممکن است بهتر از هدایت هوایی باشد و اصطلاحاً فاصله هوایی ـ استخوانی در ادیوگرام دیده شود. بعضی علل کم‌شنوایی انتقالی با درمان دارویی یا جراحی قابل اصلاح هستند.

کم‌شنوایی حسی‌عصبی

کم‌شنوایی حسی‌عصبی به آسیب حلزون گوش، سلول‌های مویی گوش داخلی، عصب شنوایی یا مسیرهای مرتبط مربوط می‌شود.

علت‌های احتمالی عبارت‌اند از:

  • افزایش سن
  • مواجهه با صدای بلند
  • عوامل ژنتیکی
  • بعضی عفونت‌ها
  • داروهای اتوتوکسیک
  • ضربه به سر
  • بیماری منییر
  • تومورهای مسیر عصب شنوایی
  • کم‌شنوایی مادرزادی

این نوع کم‌شنوایی در بسیاری از موارد دائمی است، اما سمعک، وسایل کمک‌شنوایی، کاشت حلزون یا سایر روش‌های توان‌بخشی می‌توانند به بهبود ارتباط فرد کمک کنند.

اختلالات عصب و مسیرهای عصبی ممکن است به ارزیابی‌های تکمیلی نیاز داشته باشند. دوره آموزش EMG/NCV نیز مفاهیم پایه الکترودیاگنوستیک را برای پزشکان بررسی می‌کند، هرچند EMG معمول تست مستقیم شنوایی نیست.

کم‌شنوایی مختلط

در کم‌شنوایی مختلط، هم بخش انتقالی و هم بخش حسی‌عصبی سیستم شنوایی درگیر هستند. برای مثال، فردی که کم‌شنوایی حسی‌عصبی دارد ممکن است هم‌زمان دچار تجمع مایع در گوش میانی شود.

درمان براساس هر دو بخش مشکل برنامه‌ریزی می‌شود. برطرف‌کردن عامل گوش میانی ممکن است بخشی از شنوایی را بهتر کند، اما قسمت حسی‌عصبی همچنان باقی بماند.

شنوایی‌سنجی تن خالص چیست؟

شنوایی‌سنجی تن خالص یا Pure Tone Audiometry رایج‌ترین روش اندازه‌گیری آستانه شنوایی در نوجوانان و بزرگسالانی است که می‌توانند به‌طور قابل‌اعتماد پاسخ دهند.

در این آزمون از صداهای خالص با فرکانس‌های مختلف استفاده می‌شود. تست ممکن است شامل دو بخش باشد:

  • هدایت هوایی با هدفون یا گوشی داخل گوش
  • هدایت استخوانی با ویبراتور مخصوص روی استخوان پشت گوش

هدایت هوایی مسیر کامل گوش خارجی، گوش میانی و گوش داخلی را بررسی می‌کند. هدایت استخوانی بخش زیادی از گوش خارجی و میانی را دور می‌زند و مستقیماً حلزون گوش را تحریک می‌کند. مقایسه این دو نتیجه در تعیین نوع کم‌شنوایی اهمیت دارد.

شنوایی‌سنجی تن خالص با تیمپانومتری متفاوت است و نباید این دو اصطلاح به‌جای یکدیگر استفاده شوند.

تیمپانومتری چیست؟

تیمپانومتری آزمایشی برای بررسی عملکرد پرده گوش و گوش میانی است. در این تست، یک پروب کوچک داخل مجرای گوش قرار می‌گیرد و با تغییر کنترل‌شده فشار هوا، نحوه حرکت پرده گوش اندازه‌گیری می‌شود.

تیمپانومتری می‌تواند در بررسی موارد زیر کمک‌کننده باشد:

  • تجمع مایع در گوش میانی
  • اختلال شیپور استاش
  • سفتی غیرطبیعی سیستم گوش میانی
  • حرکت بیش از حد پرده گوش
  • سوراخ‌بودن پرده گوش
  • بازبودن لوله تهویه گوش
  • بعضی اختلالات استخوانچه‌ها

تیمپانومتری به‌تنهایی میزان شنوایی فرد را مشخص نمی‌کند. ممکن است فرد تیمپانوگرام غیرطبیعی داشته باشد اما شدت کم‌شنوایی تنها با ادیومتری مشخص شود.

انواع تیمپانوگرام

نتیجه تیمپانومتری معمولاً به شکل نموداری به نام تیمپانوگرام ارائه می‌شود. الگوهای رایج عبارت‌اند از:

  • نوع A: عملکرد معمول گوش میانی
  • نوع As: حرکت کمتر از حد انتظار و سیستم نسبتاً سفت
  • نوع Ad: حرکت بیش از حد انتظار
  • نوع B: نمودار مسطح که ممکن است با مایع گوش میانی یا عوامل دیگر دیده شود
  • نوع C: فشار منفی گوش میانی که ممکن است با اختلال شیپور استاش همراه باشد

تفسیر نوع B به حجم مجرای گوش نیز وابسته است. برای مثال، نمودار مسطح همراه حجم بالای مجرا ممکن است با سوراخ پرده گوش یا لوله تهویه باز دیده شود. بنابراین نتیجه باید توسط متخصص تفسیر شود.

رفلکس آکوستیک چیست؟

آزمون رفلکس آکوستیک واکنش عضلات کوچک گوش میانی به صداهای بلند را بررسی می‌کند. این تست ممکن است اطلاعاتی درباره گوش میانی، حلزون، عصب شنوایی، عصب صورت و بعضی مسیرهای ساقه مغز ارائه دهد.

نتیجه رفلکس آکوستیک به‌تنهایی تشخیص قطعی ایجاد نمی‌کند و معمولاً در کنار ادیومتری و تیمپانومتری بررسی می‌شود.

شنوایی‌سنجی گفتاری چیست؟

شنوایی‌سنجی گفتاری توانایی فرد برای شنیدن و تشخیص گفتار را بررسی می‌کند. این آزمون می‌تواند نشان دهد فرد در شرایط کنترل‌شده چه میزان از کلمات را درست متوجه می‌شود.

بخش‌های رایج تست گفتاری عبارت‌اند از:

  • آستانه دریافت گفتار یا SRT
  • امتیاز تشخیص یا بازشناسی کلمات
  • بررسی درک گفتار در شدت‌های مختلف
  • ارزیابی گفتار در حضور نویز در صورت نیاز

آستانه دریافت گفتار معمولاً باید با میانگین آستانه‌های تن خالص هماهنگی نسبی داشته باشد. اختلاف قابل‌توجه میان نتایج ممکن است به بررسی بیشتر نیاز داشته باشد.

امتیاز تشخیص کلمات چه معنایی دارد؟

در آزمون تشخیص کلمات، مجموعه‌ای از واژه‌ها با شدت مناسب پخش می‌شود و فرد باید آن‌ها را تکرار کند. درصد پاسخ‌های صحیح به‌عنوان امتیاز تشخیص کلمات ثبت می‌شود.

ممکن است دو نفر آستانه‌های شنوایی مشابهی داشته باشند، اما توانایی متفاوتی در تشخیص کلمات نشان دهند. این موضوع در تصمیم‌گیری درباره سمعک و پیش‌بینی سودمندی وسایل کمک‌شنوایی اهمیت دارد.

نتیجه آزمون به زبان فرد، فهرست کلمات، شدت ارائه، کیفیت ضبط و شرایط آزمون وابسته است.

تست OAE چیست؟

آزمون انتشارهای صوتی گوش یا OAE پاسخ سلول‌های مویی خارجی حلزون را بررسی می‌کند. در این تست یک پروب کوچک داخل گوش قرار می‌گیرد و پاسخ بسیار ضعیف تولیدشده توسط گوش داخلی اندازه‌گیری می‌شود.

OAE در موارد زیر کاربرد دارد:

  • غربالگری شنوایی نوزادان
  • بررسی عملکرد حلزون
  • ارزیابی افرادی که قادر به پاسخ رفتاری نیستند
  • پایش بعضی آسیب‌های ناشی از صدا یا دارو
  • تکمیل سایر تست‌های شنوایی

وجود پاسخ OAE معمولاً نشان‌دهنده عملکرد مناسب بخشی از حلزون است، اما شنوایی طبیعی کامل را تضمین نمی‌کند. اختلال گوش خارجی یا میانی نیز ممکن است بر نتیجه اثر بگذارد.

تست ABR چیست؟

تست پاسخ شنوایی ساقه مغز یا ABR فعالیت الکتریکی مسیر شنوایی را پس از ارائه صدا ثبت می‌کند. الکترودهایی روی پوست سر و اطراف گوش قرار می‌گیرند و پاسخ مسیر عصبی اندازه‌گیری می‌شود.

ABR ممکن است برای موارد زیر استفاده شود:

  • غربالگری شنوایی نوزادان
  • تخمین آستانه شنوایی کودکان
  • ارزیابی افراد فاقد همکاری کافی
  • بررسی بعضی اختلالات عصب شنوایی
  • ارزیابی تأخیر یا ناهماهنگی مسیرهای شنوایی
  • تکمیل بررسی اختلاف قابل‌توجه بین دو گوش

این آزمون دردناک نیست، اما برای ثبت دقیق باید فرد آرام و بدون حرکت باشد. نوزادان ممکن است هنگام خواب طبیعی آزمایش شوند و در بعضی ارزیابی‌های تشخیصی، آرام‌بخشی تحت نظارت پزشکی ضرورت پیدا کند.

مطالب مربوط به ثبت پاسخ‌های الکتریکی و آزمون‌های عملکردی در مجموعه ویدئوهای آموزشی پزشکی قابل مطالعه‌اند.

شنوایی‌سنجی کودکان چگونه انجام می‌شود؟

روش ارزیابی شنوایی کودکان براساس سن و توانایی رشدی آن‌ها انتخاب می‌شود:

  • OAE و AABR برای غربالگری نوزادان
  • ادیومتری مشاهده رفتاری برای نوزادان منتخب
  • ادیومتری تقویت بینایی برای کودکان کم‌سن
  • ادیومتری بازی‌محور برای کودکان پیش‌دبستانی
  • ادیومتری معمول برای کودکان بزرگ‌تر

در ادیومتری بازی‌محور، کودک یاد می‌گیرد پس از شنیدن صدا کاری مانند انداختن قطعه داخل ظرف انجام دهد. هدف آن است که آزمون قابل‌اعتماد و متناسب با سن کودک باشد.

غربالگری شنوایی نوزادان

غربالگری شنوایی نوزاد با OAE، AABR یا ترکیبی از این دو انجام می‌شود. این غربالگری سریع و بدون درد است و معمولاً زمانی انجام می‌شود که نوزاد آرام یا خواب است.

یکی از الگوهای بین‌المللی برای تشخیص و مداخله زودهنگام، معیار ۱-۳-۶ است:

  • غربالگری شنوایی تا یک‌ماهگی
  • ارزیابی تشخیصی تا سه‌ماهگی در صورت ردشدن غربالگری
  • آغاز خدمات مداخله‌ای تا شش‌ماهگی در صورت تأیید کم‌شنوایی

ردشدن غربالگری به‌معنی ناشنوایی قطعی نیست. مایع داخل گوش، حرکت نوزاد، صدای محیط یا عوامل فنی می‌توانند نتیجه را تحت تأثیر قرار دهند؛ اما پیگیری آزمایش نباید نادیده گرفته شود.

کم‌شنوایی مادرزادی

کم‌شنوایی مادرزادی از زمان تولد وجود دارد و ممکن است یک‌طرفه یا دوطرفه، خفیف تا عمیق و ثابت یا پیش‌رونده باشد.

علت‌های احتمالی عبارت‌اند از:

  • عوامل ژنتیکی
  • ناهنجاری‌های ساختاری گوش
  • عفونت‌های دوران بارداری
  • سیتومگالوویروس مادرزادی
  • تولد نارس یا وزن بسیار پایین
  • بستری طولانی در مراقبت‌های ویژه نوزادان
  • افزایش شدید بیلی‌روبین
  • مصرف بعضی داروها
  • سندرم‌های ژنتیکی

برخی کودکان با وجود عبور از غربالگری اولیه ممکن است بعداً دچار کم‌شنوایی شوند. کودکان دارای عوامل خطر به ارزیابی دوره‌ای نیاز دارند.

مباحث مربوط به عفونت‌ها و شرایط دوران جنینی با حوزه تصویربرداری جنین ارتباط آموزشی دارد، هرچند کم‌شنوایی با تصویربرداری به‌تنهایی تشخیص داده نمی‌شود.

التهاب گوش میانی چگونه شنوایی را کاهش می‌دهد؟

التهاب یا تجمع مایع در گوش میانی می‌تواند حرکت پرده گوش و استخوانچه‌ها را محدود کند و باعث کم‌شنوایی انتقالی شود. این مشکل در کودکان شایع‌تر است و ممکن است موقت باشد.

علائم احتمالی عبارت‌اند از:

  • گوش‌درد
  • احساس پری گوش
  • کاهش شنوایی
  • تب در بعضی عفونت‌ها
  • بی‌قراری کودک
  • تأخیر موقت در پاسخ به صدا
  • ترشح گوش در صورت پارگی پرده

در بیشتر موارد، کاهش شنوایی ناشی از مایع گوش میانی دائمی نیست؛ اما تداوم طولانی‌مدت مایع یا عفونت‌های مکرر ممکن است بر دریافت گفتار و رشد زبان کودک اثر بگذارد.

برخلاف متن اولیه، اصطلاح «انسداد کانال گوش میانی» دقیق نیست. مایع و التهاب در فضای گوش میانی یا اختلال شیپور استاش، حرکت طبیعی پرده و استخوانچه‌ها را مختل می‌کنند.

وزوز گوش و تست شنوایی

بسیاری از افراد مبتلا به وزوز گوش درجاتی از کم‌شنوایی دارند؛ به همین دلیل ادیومتری یکی از ارزیابی‌های اولیه است. حتی اگر فرد احساس کند شنوایی طبیعی دارد، ممکن است کاهش محدودی در برخی فرکانس‌ها وجود داشته باشد.

وزوز یک‌طرفه، وزوز ضربان‌دار، کاهش ناگهانی شنوایی، سرگیجه شدید یا علائم عصبی به ارزیابی سریع‌تر نیاز دارند.

بررسی علائم عصبی همراه می‌تواند با حوزه مغز و اعصاب مرتبط باشد؛ بااین‌حال، بیشتر موارد وزوز الزاماً منشأ عصبی مرکزی ندارند.

کاهش ناگهانی شنوایی یک اورژانس است

کاهش شنوایی حسی‌عصبی ناگهانی معمولاً به افت سریع شنوایی در یک گوش طی چند ساعت تا چند روز گفته می‌شود. فرد ممکن است پس از بیدارشدن متوجه کاهش شنوایی، احساس گرفتگی گوش، وزوز یا سرگیجه شود.

این وضعیت ممکن است با جرم گوش یا گرفتگی ساده اشتباه گرفته شود، اما به ارزیابی فوری متخصص گوش، حلق و بینی نیاز دارد. شروع سریع درمان در موارد مناسب می‌تواند بر نتیجه اثر بگذارد.

در صورت کاهش ناگهانی شنوایی نباید منتظر ماند تا مشکل خودبه‌خود برطرف شود یا تنها از قطره گوش استفاده کرد.

علت‌های شایع کم‌شنوایی در بزرگسالان

کم‌شنوایی در بزرگسالان می‌تواند با عوامل زیر مرتبط باشد:

  • افزایش سن
  • صدای شغلی یا تفریحی
  • عفونت‌های گوش
  • جرم گوش
  • داروهای آسیب‌رسان به گوش
  • ضربه به سر
  • بیماری‌های گوش داخلی
  • عوامل ژنتیکی
  • دیابت و بعضی بیماری‌های عروقی
  • تومورهای نادر مسیر شنوایی

پزشک براساس نوع کم‌شنوایی، تقارن دو گوش، علائم همراه و سرعت شروع مشکل درباره آزمایش‌های تکمیلی تصمیم می‌گیرد.

بعد از شنوایی‌سنجی چه اتفاقی می‌افتد؟

اگر کم‌شنوایی تأیید شود، برنامه درمان به علت، نوع و شدت آن بستگی دارد. گزینه‌ها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • خارج‌کردن جرم گوش
  • درمان عفونت یا التهاب
  • پیگیری مایع گوش میانی
  • جراحی در بیماری‌های منتخب
  • استفاده از سمعک
  • وسایل کمک‌شنوایی
  • توان‌بخشی شنیداری
  • گفتاردرمانی
  • کاشت حلزون در بیماران واجد شرایط
  • حفاظت شنوایی در برابر صدای بلند
  • ارزیابی‌های تصویربرداری یا تخصصی

سمعک برای هر نوع و شدتی از کم‌شنوایی یکسان نیست و باید براساس ادیوگرام، نیازهای ارتباطی و شرایط فرد تنظیم شود.

برخی دوره‌های جراحی مرتبط با ناحیه گوش، بینی و صورت در مجموعه آموزش‌های جراحی بینی ارائه می‌شوند، اما انتخاب درمان کم‌شنوایی باید به‌طور اختصاصی توسط تیم شنوایی و گوش انجام شود.

چگونه از شنوایی محافظت کنیم؟

برای کاهش خطر آسیب شنوایی می‌توان اقدامات زیر را انجام داد:

  • صدای هدفون را در سطح ایمن نگه دارید
  • مدت مواجهه با صدای بلند را کاهش دهید
  • در محیط‌های پرصدا از محافظ گوش استفاده کنید
  • از واردکردن گوش‌پاک‌کن یا اشیا به گوش خودداری کنید
  • عفونت‌های گوش را پیگیری کنید
  • داروهای اتوتوکسیک را فقط با تجویز مصرف کنید
  • در صورت تغییر شنوایی، آزمایش را به تأخیر نیندازید
  • کودکان دارای عوامل خطر را به‌طور دوره‌ای بررسی کنید

تست‌های آنلاین و برنامه‌های تلفن همراه ممکن است برای غربالگری اولیه مفید باشند، اما جایگزین ارزیابی حرفه‌ای و ادیومتری کالیبره‌شده نیستند.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

در شرایط زیر مراجعه پزشکی ضرورت دارد:

  • کاهش ناگهانی شنوایی
  • کم‌شنوایی یک‌طرفه یا نامتقارن
  • گوش‌درد شدید
  • خروج خون یا چرک از گوش
  • سرگیجه شدید یا ناگهانی
  • وزوز یک‌طرفه یا ضربان‌دار
  • ضعف صورت یا سایر علائم عصبی
  • تب همراه علائم گوش
  • ورود جسم خارجی به گوش
  • کاهش شنوایی پس از ضربه
  • تأخیر گفتار یا واکنش‌ندادن کودک به صدا
  • ردشدن غربالگری شنوایی نوزاد

کاهش تدریجی شنوایی نیز باید بررسی شود؛ زیرا بسیاری از افراد به مرور به آن عادت می‌کنند و دیر متوجه تأثیرش بر ارتباط و کیفیت زندگی می‌شوند.

جمع‌بندی

شنوایی‌سنجی مجموعه‌ای از آزمون‌ها برای اندازه‌گیری آستانه شنیدن، بررسی درک گفتار و ارزیابی بخش‌های مختلف سیستم شنوایی است. ادیومتری تن خالص، ادیومتری گفتاری، تیمپانومتری، OAE و ABR هرکدام اطلاعات متفاوتی ارائه می‌کنند.

تیمپانومتری تست مستقیم شدت شنوایی نیست و شنوایی‌سنجی تن خالص نیز با اندازه‌گیری کمترین شدت قابل‌شنیدن انجام می‌شود. تفسیر درست نتیجه باید با توجه به سن، علائم، معاینه گوش و سایر تست‌ها صورت گیرد.

تشخیص زودهنگام کم‌شنوایی، به‌ویژه در نوزادان و کودکان، برای رشد زبان و ارتباط اهمیت زیادی دارد. کاهش ناگهانی شنوایی نیز یک وضعیت نیازمند ارزیابی فوری است. برای مشاهده سایر آموزش‌های پزشکی به فروشگاه سیمابان مراجعه کنید.